PODosłonami.pl

Hazera
Yara

Polifosforan żelaza – nawóz przyszłości?

Żelazo jest pierwiastkiem niezbędnym podczas produkcji chlorofilu. Dlatego jego niedobór objawia się chlorozą. Najczęstszą przyczyną braku żelaza jest zbyt wysokie pH w podłożu.

niedobór żelaza

Objawy niedoboru żelaza na liściach róży

Już powyżej 6,0 pierwiastek ten przechodzi w formy nierozpuszczalne w wodzie i zaczyna wytrącać się z roztworu. Większą dostępność żelaza zapewnia podanie go w formie schelatowanej (najczęściej z  EDTA lub DTPA). Niektóre chelaty żelaza pozostają stabilne nawet w pH 8,5. Niestety podlegają one szybkiemu (od kilku do kilkunastu dni) rozkładowi pod wpływem światła.  Rozkład przyspieszany jest także przez zanieczyszczenie roztworu mikroorganizmami i dezynfekcję pożywki prowadzoną z udziałem UV lub ozonu.

W tej sytuacji bardzo ciekawym rozwiązaniem, testowanym od kilu lat przez Uniwersytet w Wageningen – najpierw we własnych obiektach, a następnie w szklarniach produkcyjnych holenderskich ogrodników – jest zastosowanie polifosforanu żelaza. Polifosforany to polimery powstałe w wyniku kondensacji fosforanów. Są bardzo dobrze rozpuszczalne w wodzie i niewrażliwe na pH roztworu. Poddane badaniom uprawy ogórków i pomidorów prowadzone są zarówno w wełnie kamiennej, jak i w podłożach organicznych. Działanie nowego nawozu porównywane jest z DTPA. U roślin nawożonych polifosforanem żelaza nawet, gdy pH w podłożu czasami przekroczyło 7, nie zauważono ani spadku plonowania, ani tym bardziej chlorozy. Zupełnie niespodziewanie zaobserwowano  natomiast, że liście ogórka nie przyjmowały kształtu parasola, a u liści pomidora nie występowało zamieranie wierzchołków. Objawy te, świadczące o niewielkim niedoborze wapnia, wystąpiły u roślin nawożonych DTPA. Deficyt Ca w górnych partiach roślin nie wynika z braku tego pierwiastka w podłożu, lecz z ograniczenia transportu w roślinie (czyt. PO 3/2015). Naukowcy z Wageningen przypuszczają, że polifosforany wiążąc ze sobą wapń usprawniają jego transport. Do zalet nowego nawozu zaliczają także mniejszą wrażliwość na działanie promieni UV, dwutlenku chloru (ClO2) i wody utlenionej (H2O2), co ułatwia dezynfekcję pożywki w gospodarstwach stosujących jej recyrkulację. Wadą jest konieczność zainstalowania dodatkowego zbiornika, gdyż polifosforan żelaza dodany do zbiornika B szybko reaguje z innymi związkami, często powodując zwiększenie ilości osadów i zapychanie się instalacji.

O roli żelaza w życiu roślin można przeczytać w artykule „Chloroza – błąd w nawożeniu żelazem?” PO 5/2016.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Program Ochrony Roślin
HortiAdNet