PODosłonami.pl

Agro-Sorb
Yara od 11 01 2019

Warsztaty nt. zwalczania przędziorków

W trakcie warsztatów z integrowanej ochrony roślin Caroline van den Hoek (doradczyni ds. ochrony biologicznej firmy Syngenta Bioline) doradzała w jaki sposób efektywnie zwalczyć przędziorki w uprawach pomidora szklarniowego.

dobroczynek szklarniowy (Phytoseiulus persimilis)

Dorosłe osobniki dobroczynka szklarniowego mają charakterystyczny, pomarańczowy kolor, można je dostrzec na spodniej stronie liści nawet gołym okiem

Przędziorek chmielowiec (Tetranychus urticae)  – biologia i zwalczanie

Cykl rozwojowy przędziorka obejmuje 5 pokoleń: jajo – larwa – 2 stadia nimf – osobnik dorosły. Tempo rozwoju poszczególnych pokoleń wzrasta wraz z wysokością temperatury. W temperaturze 20-22°C rozwój całego pokolenia (jajo-jajo) trwa 16,5 dnia. Samica w ciągu swojego życia (średnio 53 dni) składa około 100 jaj. 75% całej populacji stanowią samice. Jeżeli wystarczająco wcześnie nie wykryje się obecności początkowych stadiów rozwojowych to po kilku tygodniach może pojawić się kilkaset tysięcy szkodników.

Przędziorki preferują wysokie temperatury, niską wilgotność powietrza oraz miejsca nasłonecznione. Mogą być obecne na wszystkich wysokościach rośliny. Samice przechodzą okres spoczynku i zimują w elementach konstrukcyjnych szklarni. Pierwsze osobniki dorosłe, czyli samice wychodzące z diapauzy, są koloru ceglastoczerwonego i pojawiają się na dolnych liściach. Potem przechodzą na wierzchołki roślin. Wszystkie formy rozwojowe roztocza możemy znaleźć na spodniej stronie liści. W trakcie sezonu osobniki dorosłe mają kolor zielonoczerwony z dwiema plamami na grzbiecie. Jaja są owalne, w kolorze kremowym, przeźroczyste. Ślady żerowania w postaci drobnych, żółtych plam widoczne są na blaszce liściowej. W dużych skupiskach szkodnika (przede wszystkim na wierzchołkach) widoczna jest przędza wytwarzana przez osobniki dorosłe, które wraz z ruchem powietrza lub na ubraniach pracowników przenoszone są w szklarni na inne rośliny.

Przy bardzo dużej presji szkodnika należy wykonać punktowy zabieg chemiczny. Środek chemiczny powinien być dostosowany do stadium rozwojowego przędziorka. W zależności od rodzaju akarycydu organizmy pożyteczne wprowadza się dopiero po pewnym czasie. W Polsce, w porównaniu do Holandii,  jest bardzo mało środków przędziorkobójczych zarejestrowanych do stosowania w uprawach pod osłonami. Na osobniki dorosłe skutecznie działa Floramite 240 SC (zarejestrowany w uprawach ogórków). W przypadku występowania jaj na liściach powinno się dodawać do niego także środka jajobójczego. W Holandii do tego celu można stosować Nissorun (u nas zarejestrowany jest tylko do stosowania w uprawach sadowniczych). Vertimec 018 EC (abamektyna) zwalcza wszystkie stadia rozwojowe ale organizmy pożyteczne może być introdukowane dopiero po 2 tygodniach od zabiegu chemicznego. Przed użyciem akarycydów najlepiej skonsultować się z doradcą ds. ochrony biologicznej.

Do organizmów pożytecznych pozwalających skutecznie kontrolować populację przędziorków należy Phytoseiulus persimilis (dobroczynek szklarniowy) i Macrolophus pygmaeus (dziubałeczek mączlikowy), natomiast w mniejszym stopniu Ambyselius andersoni (dobroczynek wielożerny) i Feltiella acarisuga (pryszczarek przędziorkojad).

Dobroczynek szklarniowy

P. persimilis (produkt Phytoline p)  powinien być wprowadzony do szklarni bezpośrednio po zauważeniu pierwszych szkodników. Dobroczynek jest aktywnym drapieżcą, który w przeciwieństwie do dziubałeczka nie odżywia się sokiem roślinnym lecz przemieszcza się na roślinie w poszukiwaniu pokarmu.

Cykl rozwojowy entomofaga obejmuje 5 stadiów: jaja – larwa – 2 stadia nimf – osobnik dorosły. Jest o kilka dni krótszy od cyklu przędziorka. W temperaturze 20-22°C rozwój całego pokolenia trwa 11 dni, natomiast  w temperaturze 25°C  skraca się do 7 dni. Samica składa 5 jaj dziennie i jest bardzo żarłoczna. Osobniki dorosłe mają około 0,5 mm długości, długie odnóża, są koloru pomarańczowoczerwonego. Jaja owalne, koloru jasnopomarańczowego, są dwukrotnie większe od jaj przędziorków. Nimfy i larwy są koloru łososiowego (różowopomarańczowego). Osobniki dorosłe żerują na wszystkich stadiach rozwojowych przędziorków, nimfy preferują larwy i jaja szkodnika, natomiast larwy dobroczynka nie odżywiają się w ogóle.

P. persimilis doskonale sprawdza się wiosną (w marcu i kwietniu). W okresie letnim nie jest już tak skuteczny, ponieważ przemieszcza się  w dolne części roślin a przędziorek w górne. W przeciwieństwie do przędziorków preferuje niższe temperatury i większą wilgotność powierza. Dobroczynek powinien być introdukowany nie tylko w ogniska występowania przędziorka (100-150 szt/m2) ale także dookoła roślin z objawami żerowania (w odległości 5-10 m). Jeśli w nawie są  2-3 ogniska szkodnika, to zaleca się wprowadzić drapieżcę na całej nawie w ilości 10 szt/m2, na każdej roślinie. Kluczowe znaczenie odgrywa metoda introdukcji entomofaga. Zawartość opakowania Phyto-line p należy starannie rozsypać na horyzontalnie ułożone liście. Przy innym ułożeniu można oderwać liść, obrócić go na spodnią stronę i utworzyć z niego „łódkę”, na której należy rozsypać materiał i delikatnie położyć na innym liściu. P. persimilis nie potrafi latać lecz przemieszcza się po roślinie. Zabieg najlepiej wykonać wcześnie rano lub późnym wieczorem po zakończeniu prac pielęgnacyjnych.

Dziubałeczek mączlikowy

M. pygmaeus (produkt MacroLine p) jest naturalnym wrogiem nie tylko mączlika szklarniowego ale także przędziorków, skośnika pomidorowego, miniarek i larw motyli.  Potrzebuje stosunkowo dużo czasu na rozbudowanie populacji. Powinien być introdukowany odpowiednio wcześnie, w ilości 1,5-2 szt/m2, najlepiej po ustawieniu rozsady na miejsce stałe. Po zauważeniu pierwszych ognisk przędziorka należy interwencyjne wprowadzić nimfy M. pygmaeus w ilości 10-50 szt/m2. Materiał rozłożyć na horyzontalnie ułożone liście lub w specjalne kartoniki na wysokości 30-50 cm poniżej wierzchołka. Kartoniki, które zapobiegają opadaniu nimf na podłoże, należy rozwiesić na roślinach co 10 m. Zaleca się dwukrotne wprowadzenie entomofaga – za pierwszym razem w rzędy nieparzyste, a za dwa tygodnie w rzędy parzyste.  Tempo rozwoju entomofaga zależy od temperatury, światła, dostępności i rodzaju pokarmu. Doświadczenia pokazały, że dokarmianie pokarmem Bugfood E (jaja Artemia sp. i Ephestia sp.) nie tylko wpływa na tempo rozwoju populacji ale przede wszystkim na samice – składają więcej jaj, żyją dłużej i są bardziej „żywotne”.  Od 1-go do 4-go tygodnia po introdukcji dziubałeczka na plantacji pokarm należy rozsypywać na górnych, horyzontalnie ułożonych liściach, natomiast od 5-go do 8-go tygodnia – na całej wysokości rośliny. Zbyt gruba warstwa pokarmu na liściach szybko nasiąka wodą, zaczyna pleśnieć i przestaje być atrakcyjna dla entomofaga.

Osobniki dorosłe dziubałeczka składają jaja w miękkie tkanki liści na górnych częściach rośliny. Nimfy zasiedlają środkową i dolną część rośliny. W związku z tym zaleca się utrzymywać w rzędach introdukcji 18-20 liści, szczególnie w początkowym okresie rozbudowy populacji. Zbyt intensywne usuwanie liści wpływa negatywnie na rozwój entomofaga. M. pygmaeus nakłuwa jaja szkodników i wysysa ich zawartość – na liściach pozostaje ich otoczka widoczna pod lupą lub mikroskopem.

Tulipan 'Orange Juice' - jedna z odmian o rosnącym znaczeniu

Tulipany – holenderska czołówka oraz wschodzące gwiazdy

W sezonie 2018/2019 na plantacjach reprodukcyjnych w Holandii było się w uprawie ok. 1800 wymienionych z nazwy odmian (oraz dodatkowe, zupełnie niszowe). Czołówkę stanowiły te, które mają największe znaczenie w pędzeniu. Na pierwszym miejscu, jeśli [...]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Agritech 2020 baner 10
HortiAdNet